R.I.P. Νίκο Κακαουνάκη
Με αφιέρωμα στο Νικο Κακαουνάκη θα κλείσουμε τη χρονιά και με αφιέρωμα στο Νικο Κακαουνάκη θα αρχίσουμε την καινούργια:
"Εφυγε" απο τη ζωή το βράδυ της Τετάρτης, σε ηλικία 73 ετών, ο δημοσιογράφος Νίκος Κακαουνάκης, ο οποίος νοσηλευόταν επί ημέρες με πρόβλημα υγείας. Ο Νίκος Κακαουνάκης είχε υποβληθεί προ ημερών σε εγχείρηση για να αφαιρεθεί πολύποδας στο έντερο, ένα χειρουργείο που αρχικά είχε θεωρηθεί ως επέμβαση ρουτίνας, ωστόσο στη συνέχεια η υγεία του παρουσίασε επιπλοκές. Τις τελευταίες ώρες ο δημοσιογράφος παρουσίασε νεφρική, ηπατική και αναπνευστική ανεπάρκεια με αποτέλεσμα να δίνει μάχη για τη ζωή του. Η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του έπειτα από μία επέμβαση ρουτίνας στον Ευαγγελισμό έκανε τους οικείους του να μιλούν για ιατρικά λάθη και αναγκάστηκαν τελικά να τον μεταφέρουν σε ιδιωτική κλινική, όπου και τελικά εξέπνευσε. Απο την πλευρά τους οι θεράποντες ιατροί του Νίκου κακαουνάκη στον Ευαγγελισμό απαντούν οτι δεν έγινε απολύτως κανένα λάθος...... πρωτο θεμα"
Ανακοίνωση Παπανδρέου για το θάνατο του Νίκου Κακαουνάκη: "Ο Νίκος Κακαουνάκης έγραψε τη δική του προσωπική ιστορία στην δημοσιογραφία, στον Τύπο, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση. Ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος και εκπρόσωπος μιας γενιάς δημοσιογράφων που ταυτίστηκαν με το ρεπορτάζ και την έρευνα .Δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται για αυτά που πίστευε. Και οι αγώνες του για τη Δημοκρατική Παράταξη τον κατέστησαν προνομιακό συνομιλητή με τους απλούς καθημερινούς συνανθρώπους μας, που επιζητούσαν να ακουστεί η φωνή τους. Αυτό προσπάθησε να πετύχει και με το δημιούργημά του, «Το Καρφί», για το οποίο ήταν περήφανος. Είχε άποψη και την έλεγε πάντα χωρίς φόβο. Στην οικογένειά του εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.
"Εζησε μια ζωή «εκτός πλαισίων». Εζησε και μια ζωή μαχητή. Ο Νίκος Κακαουνάκης ήταν για όλους εμάς – και πάνω απ’ όλα – ο απόλυτος ρεπόρτερ. Είτε αποθέωνε την είδηση, είτε αποθέωνε τις τηλεοπτικές εκρήξεις, είτε σε αγκάλιαζε, είτε σε τσάκιζε, ο Νίκος «το είχε» το ρεπορτάζ όσο κανένας άλλος. Δημοσιογράφος, συνάδελφος, φίλος, εχθρός ενίοτε – αυτό το τελευταίο συνήθως για μερικά …λεπτά της ώρας -, μπορεί να έπαιζε με τα πάντα, και με τα όριά του πρώτα απ’ όλα, αλλά δεν έπαιξε ποτέ με την είδηση. ΄Η την είχε κι ορκιζόταν σ’ αυτήν, ή – σπανίως – δεν την είχε κι έκανε πίσω. Στις συσκέψεις των τηλεοπτικών δελτίων περιμέναμε να τον ακούσουμε για να μάθουμε το «κάτι παραπάνω» της πολιτικής ζύμωσης. Στο ραδιόφωνο περιμέναμε να μιλήσει για να …πάρουμε γραμμή για το πού «θα παίξει» το ρεπορτάζ τις επόμενες ώρες. Όταν οι πάσης φύσεως opinion makers έκαναν υψηλές αναλύσεις και εικασίες, ο Κακαουνάκης κοιτούσε λίγο βλοσυρά, λίγο μυστήρια, και απλώς σήκωνε το τηλέφωνο. Για να ρωτήσει, να επιβεβαιώσει, να διαψεύσει, να μάθει. Και – πώς το κατάφερνε ο αθεόφοβος κρητικός – τελικά μάθαινε πάντα. Στο ραδιόφωνο τον θυμόμαστε να τσακώνεται με τους ταξιτζήδες που τον έλεγαν «Νικόλα». Στα τηλεοπτικά παράθυρα τον θυμόμαστε να τσακώνεται με όλους και με όλα. Τον θυμόμαστε, όμως, και να βουρκώνει, να δακρύζει κάποτε για τον Ανδρέα Παπανδρέου που έφευγε. Ισως το μόνο «αντικείμενο» του ρεπορτάζ του που είχε αγαπήσει τόσο πολύ…
Ο ίδιος ο Νίκος έφυγε απόψε, προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, στα 72 του χρόνια. Καλό ταξίδι – και το «θα τον θυμόμαστε» δεν χρειάζεται. Απλώς δεν ξεχνιέται… ελλη σταη"
Ο Νίκος Κακαουνάκης γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1938 στην Πολυρρήνεια Καστελίου Χανίων. Στην Κατοχή μένει ορφανός από πατέρα (τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί) και αναγκάζεται να εργαστεί από την παιδική του ηλικία για να βοηθήσει τη μητέρα και τα αδέρφια του. Σπούδασε στο εκκλησιαστικό λύκειο, όπου τον ξεχώρισε ο βουλευτής Χανίων (και υπουργός αργότερα) της Ένωσης Κέντρου Πολυχρόνης Πολυχρονίδης. Συνεργάζεται στο πολιτικό του γραφείο και γνωρίζεται μερικά χρόνια αργότερα με τον αείμνηστο εκδότη Χρήστο Λαμπράκη. Εκείνος του προτείνει να εργαστεί στο «Βήμα» απ’ όπου κάνει τα πρώτα του βήματα στην δημοσιογραφία το 1965. Μαχητικός, ανήσυχος και πάνω απ’ όλα ρεπόρτερ συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα βοηθώντας με την πένα του αλλά και τη συμμετοχή του. Μετά την χούντα δημοσιογραφεί στα «ΝΕΑ» όπου αναλαμβάνει επιτελικές θέσεις. Στο διάστημα αυτό γράφει το βιβλίο «2.650 μερόνυχτα συνωμοσίας» με ντοκουμέντα και αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας. Το 1986 αποφασίζει να εκδώσει τη δική του εφημερίδα - είναι η σατιρική και αποκαλυπτική εφημερίδα «Το Καλάμι». Ανήσυχος όμως ο Νίκος Κακαουνάκης δεν μένει ασυγκίνητος από την έκρηξη της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και αναλαμβάνει την πρωινή ζώνη του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΪ 100,4 απ’ όπου ξεκινά την εμβληματική παρουσία του στα ερτζιανά. Είναι ο δημοσιογράφος που έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα στην ιστορία του μεταπολιτευτικού ραδιοφώνου με ποσοστά που ξεπερνούσαν το 60%. Παράλληλα ασχολείται με την τηλεόραση (ΣΚΑΙ TV) αναλαμβάνοντας αργότερα και τη γενική διεύθυνση του σταθμού. Εργάστηκε επίσης στο ραδιοφωνικό σταθμό FLASH για πολλά χρόνια (όπου επανήλθε το τελευταίο διάστημα) και στους τηλεοπτικούς σταθμούς Alter, Mega (πρωινή ζώνη)και Alpha. Από το 1999 εκδίδει την αποκαλυπτική εφημερίδα «Στο Καρφί» (τίτλος από την ραδιοφωνική του εκπομπή «Μία στο καρφί Και Μία στο πέταλο»). Ο Νίκος Κακαουνάκης εισήχθη στον Ευαγγελισμό για μία εγχείρηση ρουτίνας όπως την χαρακτήριζαν θεράποντες γιατροί στα τέλη Νοεμβρίου αλλά αυτή αποδείχτηκε μοιραία. Άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ιασώ general» στις 10.15 το βράδυ της 30ης Δεκεμβρίου. [στο καρφί.gr]
Μ. Χρυσοχοΐδης: «Η απώλεια του Νίκου Κακαουνάκη μας γεμίζει θλίψη. Έφυγε από κοντά μας ένας αγωνιστής της δημοσιογραφικής έρευνας και της δημοκρατίας», δήλωσε ο υπουργός Προστασίας του. Πολίτη για το θάνατο του δημοσιογράφου. «Υπερασπίστηκε με πάθος τα πιστεύω του, χρησιμοποιώντας γλώσσα απλή και καθημερινή και για αυτό, κέρδισε για πάντα μια θέση στην καρδιά μας», πρόσθεσε και κατέληξε: «Στην οικογένειά του, στους φίλους και συνεργάτες του, εκφράζω τα συλλυπητήριά μου και τη συμπαράστασή μου».
Ξαφνικά και χωρίς καμιά προειδοποίηση, MEGA-ANT-1 , συνδέθηκαν για λίγα λεπτά σε κοινό πρόγραμμα για τον Νίκο Κακαουνάκη."Θα την κάνουμε σήμερα την εκπομπή Κακαουνίστικη", είπε ο Παπαδάκης. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ήταν μια εύστοχη κίνηση στη μνήμη του δημοσιογράφου. Έτσι έκριναν Καμπουράκης Οικονομέας και Παπαδάκης, ότι έπρεπε να αποτίσουν φόρο τιμής, στο σπουδαίο ρεπόρτερ που έφυγε από την ζωή. Τα μνημόσυνα δεν του άρεσαν του Κακαουνάκη, αλλά αυτό σίγουρα θα το γουστάριζε...
nonews-news
Μπορεί ο ιδιόρρυθμος, απρόβλεπτος, απότομος Νίκος Κακαουνάκης να είχε το στυλ του, ήταν όμως αυθεντικός. Σήμερα, τα πρωινά, εκτός από μια ταυτόχρονη σύνδεση, δεν είχαν ούτε ένα αφιέρωμα για τον δημοσιογράφο ερευνητή Νίκο Κακαουνάκη. Της γενιάς του Παπαδάκη δεν ήταν; Πόσες και πoσες φορές δεν ήταν καλεσμένος τους, δεν έδινε ποσοστά τηλεθέαση, δεν γέμιζε τηλεοπτικό χρόνο με την παρουσία του; Τόσες αποκαλύψεις έκανε. Και στο κάτω κάτω, δεν ήταν και αναμενόμενος ο θάνατός του. Το σινάφι του, μάλλον επέδειξε έλλειψη μνήμης, όπως συνήθως δείχνει.... troktiko
Γνώρισα για πρώτη φορά το Νίκο Κακαουνάκη πριν 20 χρόνια, όταν πήγα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Από τότε η μοίρα το έφερε να δουλέψουμε μαζί περισσότερο. από μια δεκαετία. Στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση του Γ. Αλαφούζου, μετά στον Άλφα, στο Αλτερ...Στην αρχή τον φοβόμουνα. Η εκρηκτική του προσωπικότητα τον έκανε αστάθμητο ειδικά τη δύσκολη περίοδο της διαμάχης Αλαφούζου - Μητσοτάκη που ήταν για όσους τη ζήσαμε καθοριστική. Όσο περνούσε ο χρόνος άρχιζα να καταλαβαίνω αυτό το μοναχικό λύκο της δημοσιογραφίας που σκεφτόταν και λειτουργούσε με το δικό του τρόπο.Καθοριστικό ρόλο στην προσωπικότητά του έπαιξε η παιδική του ηλικία. Μεγάλωσε χωρίς πάτερα. Πήγε σε εκκλησιαστική σχολή από ανάγκη, άλλα δεν την άντεξε.
'Έκανε πολλές δουλείες του ποδαριού μέχρι που βρέθηκε στο γραφείο ενός κρητικού πολιτικού και υπουργού. Εκεί είχε την πρώτη του επαφή με την πολιτική και από εκεί έγινε και δημοσιογράφος. Η ιστορία είναι σαν παραμύθι. 'Ήταν αρχή της δεκαετίας του 60. Κατέβηκε στην Κρήτη για εκδρομή ο εκδότης Χ. Λαμπράκης. Θέλησε να περάσει το φαράγγι της Σαμαριάς και χρειάστηκε ένα οδηγό για λόγους ασφάλειας. Πήρε στο γραφείο του υπουργού και του έστειλαν τον Κακαουνάκη. Ο Λαμπράκης διέκρινε αμέσως το θράσος,την τόλμη και τον αψύ χαρακτήρα του νεαρού ξεναγού και τον πήρε μαζί του στην Αθήνα για να τον κάνει δημοσιογράφο.Έμεινε στο Βήμα και στα Νέα πολλά χρόνια. Έγραψε βιβλία ,εξέδωσε δικές του εφημερίδες, έκανε "τη δική του σχολή" και στις αρχές της δεκαετίας του '90 βρέθηκε στα ραδιοφωνικά στούντιο. [Νίκος Ευαγγελάτος, newsit]
"Εφυγε" απο τη ζωή το βράδυ της Τετάρτης, σε ηλικία 73 ετών, ο δημοσιογράφος Νίκος Κακαουνάκης, ο οποίος νοσηλευόταν επί ημέρες με πρόβλημα υγείας. Ο Νίκος Κακαουνάκης είχε υποβληθεί προ ημερών σε εγχείρηση για να αφαιρεθεί πολύποδας στο έντερο, ένα χειρουργείο που αρχικά είχε θεωρηθεί ως επέμβαση ρουτίνας, ωστόσο στη συνέχεια η υγεία του παρουσίασε επιπλοκές. Τις τελευταίες ώρες ο δημοσιογράφος παρουσίασε νεφρική, ηπατική και αναπνευστική ανεπάρκεια με αποτέλεσμα να δίνει μάχη για τη ζωή του. Η ραγδαία επιδείνωση της υγείας του έπειτα από μία επέμβαση ρουτίνας στον Ευαγγελισμό έκανε τους οικείους του να μιλούν για ιατρικά λάθη και αναγκάστηκαν τελικά να τον μεταφέρουν σε ιδιωτική κλινική, όπου και τελικά εξέπνευσε. Απο την πλευρά τους οι θεράποντες ιατροί του Νίκου κακαουνάκη στον Ευαγγελισμό απαντούν οτι δεν έγινε απολύτως κανένα λάθος...... πρωτο θεμα"
Ανακοίνωση Παπανδρέου για το θάνατο του Νίκου Κακαουνάκη: "Ο Νίκος Κακαουνάκης έγραψε τη δική του προσωπική ιστορία στην δημοσιογραφία, στον Τύπο, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση. Ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος και εκπρόσωπος μιας γενιάς δημοσιογράφων που ταυτίστηκαν με το ρεπορτάζ και την έρευνα .Δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται για αυτά που πίστευε. Και οι αγώνες του για τη Δημοκρατική Παράταξη τον κατέστησαν προνομιακό συνομιλητή με τους απλούς καθημερινούς συνανθρώπους μας, που επιζητούσαν να ακουστεί η φωνή τους. Αυτό προσπάθησε να πετύχει και με το δημιούργημά του, «Το Καρφί», για το οποίο ήταν περήφανος. Είχε άποψη και την έλεγε πάντα χωρίς φόβο. Στην οικογένειά του εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια.
"Εζησε μια ζωή «εκτός πλαισίων». Εζησε και μια ζωή μαχητή. Ο Νίκος Κακαουνάκης ήταν για όλους εμάς – και πάνω απ’ όλα – ο απόλυτος ρεπόρτερ. Είτε αποθέωνε την είδηση, είτε αποθέωνε τις τηλεοπτικές εκρήξεις, είτε σε αγκάλιαζε, είτε σε τσάκιζε, ο Νίκος «το είχε» το ρεπορτάζ όσο κανένας άλλος. Δημοσιογράφος, συνάδελφος, φίλος, εχθρός ενίοτε – αυτό το τελευταίο συνήθως για μερικά …λεπτά της ώρας -, μπορεί να έπαιζε με τα πάντα, και με τα όριά του πρώτα απ’ όλα, αλλά δεν έπαιξε ποτέ με την είδηση. ΄Η την είχε κι ορκιζόταν σ’ αυτήν, ή – σπανίως – δεν την είχε κι έκανε πίσω. Στις συσκέψεις των τηλεοπτικών δελτίων περιμέναμε να τον ακούσουμε για να μάθουμε το «κάτι παραπάνω» της πολιτικής ζύμωσης. Στο ραδιόφωνο περιμέναμε να μιλήσει για να …πάρουμε γραμμή για το πού «θα παίξει» το ρεπορτάζ τις επόμενες ώρες. Όταν οι πάσης φύσεως opinion makers έκαναν υψηλές αναλύσεις και εικασίες, ο Κακαουνάκης κοιτούσε λίγο βλοσυρά, λίγο μυστήρια, και απλώς σήκωνε το τηλέφωνο. Για να ρωτήσει, να επιβεβαιώσει, να διαψεύσει, να μάθει. Και – πώς το κατάφερνε ο αθεόφοβος κρητικός – τελικά μάθαινε πάντα. Στο ραδιόφωνο τον θυμόμαστε να τσακώνεται με τους ταξιτζήδες που τον έλεγαν «Νικόλα». Στα τηλεοπτικά παράθυρα τον θυμόμαστε να τσακώνεται με όλους και με όλα. Τον θυμόμαστε, όμως, και να βουρκώνει, να δακρύζει κάποτε για τον Ανδρέα Παπανδρέου που έφευγε. Ισως το μόνο «αντικείμενο» του ρεπορτάζ του που είχε αγαπήσει τόσο πολύ…
Ο ίδιος ο Νίκος έφυγε απόψε, προπαραμονή Πρωτοχρονιάς, στα 72 του χρόνια. Καλό ταξίδι – και το «θα τον θυμόμαστε» δεν χρειάζεται. Απλώς δεν ξεχνιέται… ελλη σταη"
Ο Νίκος Κακαουνάκης γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1938 στην Πολυρρήνεια Καστελίου Χανίων. Στην Κατοχή μένει ορφανός από πατέρα (τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί) και αναγκάζεται να εργαστεί από την παιδική του ηλικία για να βοηθήσει τη μητέρα και τα αδέρφια του. Σπούδασε στο εκκλησιαστικό λύκειο, όπου τον ξεχώρισε ο βουλευτής Χανίων (και υπουργός αργότερα) της Ένωσης Κέντρου Πολυχρόνης Πολυχρονίδης. Συνεργάζεται στο πολιτικό του γραφείο και γνωρίζεται μερικά χρόνια αργότερα με τον αείμνηστο εκδότη Χρήστο Λαμπράκη. Εκείνος του προτείνει να εργαστεί στο «Βήμα» απ’ όπου κάνει τα πρώτα του βήματα στην δημοσιογραφία το 1965. Μαχητικός, ανήσυχος και πάνω απ’ όλα ρεπόρτερ συμμετείχε ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα βοηθώντας με την πένα του αλλά και τη συμμετοχή του. Μετά την χούντα δημοσιογραφεί στα «ΝΕΑ» όπου αναλαμβάνει επιτελικές θέσεις. Στο διάστημα αυτό γράφει το βιβλίο «2.650 μερόνυχτα συνωμοσίας» με ντοκουμέντα και αποκαλυπτικό ρεπορτάζ που είδαν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας. Το 1986 αποφασίζει να εκδώσει τη δική του εφημερίδα - είναι η σατιρική και αποκαλυπτική εφημερίδα «Το Καλάμι». Ανήσυχος όμως ο Νίκος Κακαουνάκης δεν μένει ασυγκίνητος από την έκρηξη της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης και αναλαμβάνει την πρωινή ζώνη του ραδιοφωνικού σταθμού ΣΚΑΪ 100,4 απ’ όπου ξεκινά την εμβληματική παρουσία του στα ερτζιανά. Είναι ο δημοσιογράφος που έχει σημειώσει τη μεγαλύτερη ακροαματικότητα στην ιστορία του μεταπολιτευτικού ραδιοφώνου με ποσοστά που ξεπερνούσαν το 60%. Παράλληλα ασχολείται με την τηλεόραση (ΣΚΑΙ TV) αναλαμβάνοντας αργότερα και τη γενική διεύθυνση του σταθμού. Εργάστηκε επίσης στο ραδιοφωνικό σταθμό FLASH για πολλά χρόνια (όπου επανήλθε το τελευταίο διάστημα) και στους τηλεοπτικούς σταθμούς Alter, Mega (πρωινή ζώνη)και Alpha. Από το 1999 εκδίδει την αποκαλυπτική εφημερίδα «Στο Καρφί» (τίτλος από την ραδιοφωνική του εκπομπή «Μία στο καρφί Και Μία στο πέταλο»). Ο Νίκος Κακαουνάκης εισήχθη στον Ευαγγελισμό για μία εγχείρηση ρουτίνας όπως την χαρακτήριζαν θεράποντες γιατροί στα τέλη Νοεμβρίου αλλά αυτή αποδείχτηκε μοιραία. Άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο «Ιασώ general» στις 10.15 το βράδυ της 30ης Δεκεμβρίου. [στο καρφί.gr]
Μ. Χρυσοχοΐδης: «Η απώλεια του Νίκου Κακαουνάκη μας γεμίζει θλίψη. Έφυγε από κοντά μας ένας αγωνιστής της δημοσιογραφικής έρευνας και της δημοκρατίας», δήλωσε ο υπουργός Προστασίας του. Πολίτη για το θάνατο του δημοσιογράφου. «Υπερασπίστηκε με πάθος τα πιστεύω του, χρησιμοποιώντας γλώσσα απλή και καθημερινή και για αυτό, κέρδισε για πάντα μια θέση στην καρδιά μας», πρόσθεσε και κατέληξε: «Στην οικογένειά του, στους φίλους και συνεργάτες του, εκφράζω τα συλλυπητήριά μου και τη συμπαράστασή μου».
Ξαφνικά και χωρίς καμιά προειδοποίηση, MEGA-ANT-1 , συνδέθηκαν για λίγα λεπτά σε κοινό πρόγραμμα για τον Νίκο Κακαουνάκη."Θα την κάνουμε σήμερα την εκπομπή Κακαουνίστικη", είπε ο Παπαδάκης. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ήταν μια εύστοχη κίνηση στη μνήμη του δημοσιογράφου. Έτσι έκριναν Καμπουράκης Οικονομέας και Παπαδάκης, ότι έπρεπε να αποτίσουν φόρο τιμής, στο σπουδαίο ρεπόρτερ που έφυγε από την ζωή. Τα μνημόσυνα δεν του άρεσαν του Κακαουνάκη, αλλά αυτό σίγουρα θα το γουστάριζε...
nonews-news
Μπορεί ο ιδιόρρυθμος, απρόβλεπτος, απότομος Νίκος Κακαουνάκης να είχε το στυλ του, ήταν όμως αυθεντικός. Σήμερα, τα πρωινά, εκτός από μια ταυτόχρονη σύνδεση, δεν είχαν ούτε ένα αφιέρωμα για τον δημοσιογράφο ερευνητή Νίκο Κακαουνάκη. Της γενιάς του Παπαδάκη δεν ήταν; Πόσες και πoσες φορές δεν ήταν καλεσμένος τους, δεν έδινε ποσοστά τηλεθέαση, δεν γέμιζε τηλεοπτικό χρόνο με την παρουσία του; Τόσες αποκαλύψεις έκανε. Και στο κάτω κάτω, δεν ήταν και αναμενόμενος ο θάνατός του. Το σινάφι του, μάλλον επέδειξε έλλειψη μνήμης, όπως συνήθως δείχνει.... troktiko
Γνώρισα για πρώτη φορά το Νίκο Κακαουνάκη πριν 20 χρόνια, όταν πήγα στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Από τότε η μοίρα το έφερε να δουλέψουμε μαζί περισσότερο. από μια δεκαετία. Στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση του Γ. Αλαφούζου, μετά στον Άλφα, στο Αλτερ...Στην αρχή τον φοβόμουνα. Η εκρηκτική του προσωπικότητα τον έκανε αστάθμητο ειδικά τη δύσκολη περίοδο της διαμάχης Αλαφούζου - Μητσοτάκη που ήταν για όσους τη ζήσαμε καθοριστική. Όσο περνούσε ο χρόνος άρχιζα να καταλαβαίνω αυτό το μοναχικό λύκο της δημοσιογραφίας που σκεφτόταν και λειτουργούσε με το δικό του τρόπο.Καθοριστικό ρόλο στην προσωπικότητά του έπαιξε η παιδική του ηλικία. Μεγάλωσε χωρίς πάτερα. Πήγε σε εκκλησιαστική σχολή από ανάγκη, άλλα δεν την άντεξε.
'Έκανε πολλές δουλείες του ποδαριού μέχρι που βρέθηκε στο γραφείο ενός κρητικού πολιτικού και υπουργού. Εκεί είχε την πρώτη του επαφή με την πολιτική και από εκεί έγινε και δημοσιογράφος. Η ιστορία είναι σαν παραμύθι. 'Ήταν αρχή της δεκαετίας του 60. Κατέβηκε στην Κρήτη για εκδρομή ο εκδότης Χ. Λαμπράκης. Θέλησε να περάσει το φαράγγι της Σαμαριάς και χρειάστηκε ένα οδηγό για λόγους ασφάλειας. Πήρε στο γραφείο του υπουργού και του έστειλαν τον Κακαουνάκη. Ο Λαμπράκης διέκρινε αμέσως το θράσος,την τόλμη και τον αψύ χαρακτήρα του νεαρού ξεναγού και τον πήρε μαζί του στην Αθήνα για να τον κάνει δημοσιογράφο.Έμεινε στο Βήμα και στα Νέα πολλά χρόνια. Έγραψε βιβλία ,εξέδωσε δικές του εφημερίδες, έκανε "τη δική του σχολή" και στις αρχές της δεκαετίας του '90 βρέθηκε στα ραδιοφωνικά στούντιο. [Νίκος Ευαγγελάτος, newsit]
Δεν υπάρχουν σχόλια
Δημοσίευση σχολίου